ALKMAAR/WIERINGERMEER/NIJMEGEN – Nadat in de vorige Wieringermeerder het verhaal was gepubliceerd over postbezorger Adri van de Vrie uit Wieringerwerf, die dit jaar voor de 30e keer de Nijmeegse Vierdaagse gaat lopen, kwam er via de app een reactie binnen. Coen Knook uit Middenmeer liet weten dat zijn zusje “Lieke” de Vierdaagse dit jaar al voor de 40e keer gaat lopen! Wat een prestatie. De Wieringermeerder nam contact op met Lieke en zo ontstond het onderstaande prachtige verhaal. Met onderaan diverse foto’s van Lieke’s deelname door de jaren heen.
“Ik ben Lieke van ’t Riet-Knook, 55 jaar, en woon inmiddels al ruim dertig jaar in Alkmaar. Toch ligt een groot deel van mijn hart nog altijd in de Wieringermeer. Ik ben opgegroeid op een akkerbouwboerderij aan de Tussenweg bij Middenmeer. Samen met mijn ouders en mijn broers Coen en Joep woonde ik op nummer 17.
Ik heb daar een fantastische jeugd gehad. Het leven draaide om de boerderij en vooral de zomers herinner ik me nog goed. Dan moest er geoogst worden en dat waren altijd hectische weken. De weersvoorspellingen waren vroeger lang niet zo nauwkeurig als tegenwoordig, dus het was vaak spannend of alles op tijd van het land zou komen.
Tijdens mijn middelbare schooltijd werkte ik in de zomervakanties bij mijn vriendin Judith Mooij aan de Wierweg, waar we samen bollen pelden. We hebben daar ontzettend veel gelachen. In mijn vrije tijd was ik vaak te vinden in zwembad De Terp. Ik zwom niet alleen voor mijn plezier, maar deed ook aan wedstrijdzwemmen. En natuurlijk denk ik met veel plezier terug aan de Detrabar, de Mariannebar, de concerten in de Oude Beurs en vooral carnaval. Tot een paar jaar geleden kwam ik ook nog graag naar de Bokiba.
Na de havo op het Wiringherlant ben ik begonnen aan de inserviceopleiding tot radiodiagnostisch laborant in het ziekenhuis in Alkmaar. De combinatie van techniek en zorg sprak me direct aan. Tijdens mijn opleiding woonde ik in de zusterflat, waar ik veel nieuwe vriendschappen heb gesloten.
Nog steeds werk ik met veel plezier op de afdeling Radiologie. Twee jaar geleden kreeg ik de kans om teamleider te worden. Een andere rol, maar nog steeds draait het om samenwerken met mensen en goede zorg leveren. Dat blijft iedere dag een mooie uitdaging.
Ruim 25 jaar geleden ben ik getrouwd met René van ’t Riet, ook geboren en getogen in de Wieringermeer. Samen hebben we drie kinderen: Ties, Evi en Linde. Onze ouders wonen nog altijd in Middenmeer en ook veel vrienden zijn daar gebleven. We komen er dan ook nog regelmatig. De Wieringermeer voelt nog steeds als thuis.
Dit jaar loop ik voor de 40e keer de Nijmeegse Vierdaagse. Dat is iets waar ik ontzettend trots op ben.
Eigenlijk begon het allemaal doordat wij vroeger vanwege de boerderij nooit op vakantie gingen. Dat heb ik overigens nooit gemist; zo was dat gewoon in de polder. In plaats daarvan mocht ik in de zomervakantie logeren bij een oom en tante in Nijmegen. In 1982 liep ik samen met mijn nicht Kris mijn eerste Vierdaagse. Ik was toen pas elf jaar oud, maar je mocht meelopen in het jaar waarin je twaalf werd en omdat ik pas in september jarig ben, kon dat.
Het was een heel andere Vierdaagse dan nu. Er waren veel minder deelnemers, wandelsokken bestonden nog niet en van alle media-aandacht was nauwelijks sprake. Volgens mij besteedde het Journaal er hooguit één minuut aan. Inmiddels is de Vierdaagse uitgegroeid tot een enorm evenement, mede dankzij sociale media, maar de sfeer is gelukkig altijd hetzelfde gebleven.
Na die eerste keer was ik meteen verkocht. Mijn broer Joep liep de eerste jaren ook mee en later sloot mijn vriendin Judith Mooij zich aan. Eerst sliepen we nog bij mijn oom en tante, maar later verhuisden we naar de camping en kwamen ook Laura Dam, Linda Sijtsma en Petra Pladdet erbij. Het Vierdaagsevirus had me definitief te pakken.
Door de jaren heen heb ik een grote groep Vierdaagsevrienden leren kennen. Dat is misschien wel het mooiste van het evenement. Iedereen loopt met hetzelfde doel. Of je nu putjesschepper bent of bankdirecteur, onderweg is iedereen gelijk. Dat verbindt enorm.
Toen René en ik trouwden wist hij één ding zeker: de derde week van juli was voortaan voor de Vierdaagse. Vakanties werden daar simpelweg omheen gepland. Toen onze kinderen klein waren, zorgden René en de opa’s en oma’s ervoor dat ik toch ieder jaar kon lopen. Alleen in 2002, 2003 en 2006, de jaren waarin onze kinderen werden geboren, heb ik een editie moeten overslaan. En natuurlijk tijdens de twee coronajaren.
Inmiddels hebben alle drie onze kinderen ook één of meerdere keren meegelopen. Dat vind ik misschien nog wel het mooiste wat de Vierdaagse mij heeft gebracht: dat ik deze traditie heb kunnen doorgeven. Dit jaar lopen Ties en Evi opnieuw mee omdat mijn 40e deelname natuurlijk een bijzonder lustrum is.
En er is nóg een jubileum dat ik graag wil noemen. Vriendin Judith loopt dit jaar namelijk ook voor de 20e keer mee. We kennen elkaar al sinds onze middelbare schooltijd in de Wieringermeer en samen wandelen is nog steeds één groot feest. We genieten van dezelfde dingen onderweg, lachen en weten precies wat de ander nodig heeft.
Van alle edities die ik heb gelopen is die van 2014 me het meest bijgebleven. Dat was het jaar waarin mijn zoon Ties als twaalfjarige voor het eerst meeliep. Tegelijkertijd werd die week overschaduwd door de ramp met de MH17. Een Vierdaagsevriend uit Oud Ade bleek een kennis in het vliegtuig te hebben en ook hoorden we dat een familie uit de Wieringermeer was getroffen. De intocht verliep zonder muziek. Alles was ingetogen. Dat maakte een enorme indruk en is een editie die ik nooit zal vergeten.
Hoe lang ik nog door wil gaan? Zolang mijn benen het toelaten blijf ik lopen. Nog steeds loop ik 40 kilometer per dag en ik krijg er ieder jaar weer ontzettend veel energie van. Natuurlijk vragen mensen weleens of ik ooit recordhouder wil worden, maar daar gaat het mij helemaal niet om. Ik ben vooral dankbaar dat ik al veertig keer heb mogen deelnemen. Iedere Vierdaagse is een cadeau.
De Wieringermeer heeft mij gevormd. Daar liggen mijn jeugd, mijn familie en veel van mijn mooiste herinneringen. Nijmegen heeft er in de loop der jaren een tweede thuis bij gekregen. Het wandelen zelf is prachtig, maar juist de sfeer, de vriendschappen en alles eromheen zorgen ervoor dat ik ieder jaar weer uitkijk naar die derde week van juli”.
