WIERINGERWERF – René is genomineerd voor deze rubriek door zijn voorganger Sjaak Tichem. Sjaak had al tegen de reporter gezegd: “Wees niet bang voor lange stiltes tijdens het gesprek. René heeft altijd veel te vertellen en is ook meer dan geïnteresseerd in de geschiedenis van de Wieringermeer!”. Ook zijn beide “Aardappels” gepassioneerd lid van biljartclub “Bij de Buren” waar zij elke donderdag hun wedstrijden spelen.
Gevraagd naar de oorsprong van de Wittinks steekt René van wal: ‘Ik ben geboren in Wieringerwerf, aan de Meeuwstraat. Mijn moeder was een Groningse uit Bedum en mijn vader kwam uit Drenthe. Mijn opa van vaderskant was landarbeider en ging daar heen waar er werk en inkomen was. Zo is hij in ieder geval 6 keer verhuisd binnen de regio Drenthe en Overijssel voor zijn werk. Er kwamen 9 kinderen dus er moesten nogal wat monden gevoed worden.

René had een fijne jeugd in Wieringerwerf
In 1935 kwamen Opa en Oma naar de Wieringermeer. Zij gingen wonen aan de Meeuwstraat nummer 1. Na de onderwaterzetting keerde het gezin er terug maar pas nadat het huis herbouwd was, er was namelijk niks meer van over. Mijn ouders woonden inmiddels in een Zweedse noodwoning, op de plek waar nu de Action is.
Mijn vader is na de 2e Wereldoorlog naar Indonesië gegaan. Hij zal daar best wel veel hebben meegemaakt. Praten over die periode deed hij eigenlijk nooit. In Indonesië ontmoette hij een man uit Zeeland, die later zijn zwager werd. Via hem kreeg hij in Nederland teruggekomen aanspraak met diens zus, onze moeder. Mijn ouders gingen ook wonen aan de Meeuwstraat, daar ben ik dus opgegroeid en heb daar mooie herinneringen aan. Ik ging naar school naar de C.N.S. (Christelijke Nationale School), de voorloper van het Baken. Van huis uit waren we echter niet zo streng in de geloofsleer. Als ik terugdenk aan mijn tijd op de lagere school komt als eerste onze leraar, meneer Dijkstra, in mij op. Dat was echt een hele leuke vent. Altijd keurig gekleed, in pak. En ook altijd een enorme sigaar die lekker gepaft werd tijdens het lesgeven. Als je als kind jarig was mocht je natuurlijk trakteren. Wat nooit vergeten mocht worden was dan om vooral niet meneer Dijkstra een sigaar te geven.
Hoewel we in Wieringerwerf woonden ging ik op voetbal bij Flevo in Middenmeer. Mijn vader had daar ook gevoetbald en was daar trainer en coach geweest. Ik heb daar tot mijn 15e het blauwe shirt met de V-hals mogen vertegenwoordigen. Het was een leuke tijd alhoewel ik beter presteerde op het gebied van gezelligheid dan op het voetbaltechnische.
Later ben ik naar DWOW gegaan om te voetballen en ook daar ben ik een aantal jaren begeleider geweest van een aantal jeugdteams. Mijn kinderen voetbalden er namelijk ook. Samen met mijn vrouw Maryanne hebben we twee kinderen. Marije (woonachtig in Hippo) en Paul die in Wieringerwerf is gebleven. We zijn tevens in het rijke bezit van twee kleinkinderen. Die zitten inmiddels op Wiringherlant. Als er een tussenuur is, en dat komt nogal eens voor, dan komen ze zomaar spontaan gezellig bij ons langs.
Even terug naar mijn eigen Middelbare Schooltijd. Ik ging naar de LTS aan de Ovingestraat, richting Metaal. Na drie jaar had ik mijn diploma en was ik eigenlijk van plan om nog een jaartje op school te specialiseren. Al mijn vrienden gingen echter al werken en verdienden geld. Toen besloot ik op mijn 15e ook maar mijn schoolcarrière vaarwel te zeggen en aan het werk te gaan.
Eerst hier in Wieringerwerf bij Van Heerde Staalwerken (waar nu KPI zit). Daar hield ik me bezig met allerlei soorten metaalbewerking w.o. het fabriceren van onderdelen van olietankers. Hierna kwam ik terecht bij Genius, een Prefab Offshore bedrijf in Beverwijk. We gingen er gezellig met een paar man uit de polder met een busje naar toe. Het leuke van deze baan was dat we niet alleen onderdelen maakten maar ook de eindproducten. Zo af en toe ging ik een week naar een productieplatform op zee om daar aan het werk te gaan.

René Wittink Lasservice legt zich tegenwoordig vooral toe op de productie van professionele BBQ’s
Op een gegeven moment werd ik door mijn werkgever veel uitgeleend aan andere bedrijven. Toen dacht ik, dat kan ik zelf ook wel proberen. Ik ben toen eigen baas geworden, onder de naam René Wittink Lasservice. Mijn eerste klussen verrichte ik in de installatie van kasverwarming. In binnen- en buitenland. Hoewel een loods betrekken aan de Schelphorst mijn voorkeur had, ben ik uitgekomen in Den Oever. Aan de Havenweg, naast garage Den Das. Er kwam personeel bij waaronder ook mijn zoon. Die kreeg op enig moment echter een hele leuke baan aangeboden die hij niet kon weigeren.
In de coronatijd waren we actief in de productie van op maat gemaakte tafels. Met houten blad en metalen onderstel. De mensen mochten toen niet op vakantie en in plaats daarvan kochten ze bijvoorbeeld zo’n prachtige tafel. Ik ben nu 69 en doe het allemaal wat rustiger aan. Ik heb me gespecialiseerd in de productie van professionele Barbecues. Martine (Bil) van café Bij de Buren had eens een grote Barbecue gehuurd. Mijn zoon zei toen, ‘Pa, moeten wij niet zelf zoiets maken?’. Zogezegd zo gedaan. Inmiddels hebben we al zo’n 8 of 9 van de “Smokers” (naam van onze BBQ) her en der verkocht, ook in het buitenland. En een aantal verhuren we, met haal- en brengservice.

René en Piet Bil in de Marianne Bar Toen…

En Nu!

De Sint last soms ook een pauze in (Foto: De Wieringermeerder)
Ik ken de familie Bil al jaren. Sta er al 50 jaar achter de tap. Eerst in de Marianne Bar met Piet en José en daarna natuurlijk bij Martine en Jaap bij De Buren. Ook kom ik elke tweede woensdag van de maand biljarten in het café. We hebben daar een geweldig mooie avond met elkaar. Helaas is onlangs gewaardeerd lid Jan Bruin, overleden. Nog geen twee weken ervoor had de familie Bruin al afscheid moeten nemen van broer René na een slopende ziekte.
Jan werkte ook heel lang bij Piet en José, begonnen in de Marianne Bar. Hij was het gezicht van de Muntenbar. We zijn dus heel lang collega’s geweest. Als ik Jan mag omschrijven: “een rustige persoonlijkheid”. Maar als hij het woord nam kon hij prachtige verhalen vertellen. We hadden het vaak gehad over de boerderijen en de Wieringermeer in het algemeen. Onderwerpen waar we alle twee wel een soort passie voor voelden. Zijn heengaan is een groot gemis voor velen’.
Ik geef de Hete Aardappel door aan: Pieter van Straten