WIERINGERWERF – “Toen Jannie Wisse mij vroeg of ik de volgende kandidaat voor De Hete Aardappel wilde zijn, moest ik daar wel even over nadenken…. Ik ben wel een bezig bijtje, maar dat zijn er zoveel mensen, zoals in de voorgaande Hete Aardappelenreeks wel is gebleken. Daarnaast, ik hou er eigenlijk niet zo van om zo pontificaal in beeld te worden gebracht. Ik doe gewoon graag van alles en het meeste gebeurt achter de schermen. Jannie wist me toch te overtuigen. Ook zij had eerst haar bedenkingen toen ze hiervoor gevraagd werd en zij was van mening, dat als zij het deed, ik ook mijn verhaal hier zou moeten vertellen.
Jannie en ik kennen elkaar vanuit de kerk, dat is PKN De Samenstroom in Wieringerwerf. Terwijl Jannie hier in de polder is opgegroeid, ben ik pas in 1995 samen met mijn man Tjeerd vanuit Opperdoes naar Wieringerwerf verhuisd. Wel zijn wij allebei geboren en getogen in Friesland. Tjeerd in Arum en ik in Achlum, twee kleine dorpjes tussen Harlingen en Franeker. Na mijn opleiding tot leerkracht basisonderwijs ben ik in 1990 naar Opperdoes verhuisd, waar ik mijn eerste baan in het onderwijs kreeg. Er was in die tijd weinig werk in het onderwijs in Friesland en toen ben ik via de opleiding in Leeuwarden gevraagd, of ik in Opperdoes wilde gaan werken. Dat leek mij wel een mooie uitdaging, dan kon ik tenminste wat ervaring opdoen en wellicht meer kansen krijgen bij sollicitaties in Friesland. Het is heel anders verlopen; ik ben aan deze kant van de Afsluitdijk gebleven en in Opperdoes met veel plezier 5 jaar blijven werken. Tjeerd is na 2 jaar bij mij komen wonen, nadat hij en zijn vader hun akkerbouw- en loonbedrijf in Arum hebben beëindigd. Tjeerd vond hier in de polder een nieuwe baan op de proefboerderij de Van Bemmelenhoeve aan de Medemblikkerweg.
Toen de proefboerderij hier in de Wieringermeer helaas moest sluiten, heeft Tjeerd een nieuwe baan gevonden bij het Waterschap HHNK, met toen nog als standplaats Schermerhorn. Inmiddels werkt hij daar al meer dan 25 jaar en heeft hij zich verder ontwikkeld als rayonbeheerder met als standplaats het Gemaal De Vier Noorder Koggen in Wervershoof.
In 1995 konden wij in Wieringerwerf een mooie kavel kopen, waar wij ons huis hebben laten bouwen en waar wij nu ook alweer 31 jaar met veel plezier wonen. Wij mochten daar de dankbare ouders van 3 zoons worden: Menno, Marten en Corné. Zij zijn alle drie dus wel echte polderjongens en hoewel ze inmiddels het nest hebben verlaten, komen ze nog regelmatig thuis, om hun vrienden te zien en samen dingen te ondernemen. Onze oudste zoon, Menno, wordt dit jaar 30. Hij woont sinds een jaar samen met zijn vriendin Shanou, oorspronkelijk uit Middenmeer, in Veenendaal. Menno is afgestudeerd als exportmanager na zijn opleiding International Business and Languages en heeft 7 jaar bij een bloemenexportbedrijf in Aalsmeer gewerkt en in Haarlem gewoond. Vorig jaar heeft hij een nieuwe baan gekregen bij Rijkswaterstaat in Amersfoort en Shanou heeft na haar afstuderen als verpleegkundige ook haar werk gevonden in de omgeving van Utrecht.
Onze tweede zoon, Marten, net 27 jaar geworden. Hij is afgelopen jaar afgestudeerd als planoloog aan de Rijksuniversiteit Groningen en heeft een mooie baan gevonden bij internationaal ingenieursbureau Koninklijke Haskoning, dat zijn hoofdkantoor ook in Groningen heeft.
En Corné, onze derde zoon, net 23 jaar geworden, is afgelopen jaar ook naar Groningen vertrokken, waar hij na zijn opleiding Technische Bedrijfskunde nu verder studeert in de Sociale Geografie, ook aan de Rijksuniversiteit Groningen. Deze twee broers hebben nu dus heel veel aan elkaar zo allebei wonend in Groningen. Tot zover mijn gezinsleven in vogelvlucht. Nu ik dit zo allemaal op papier zet, realiseer ik me, dat er in 30 jaar tijd best veel gebeurd en veranderd is en ook, dat die 30 jaar voorbijgevlogen zijn.
Zoals gezegd, ben ik hier in de eerste plaats terechtgekomen door mijn werk in het onderwijs. Eerst 6 jaar in het basisonderwijs in Opperdoes, later nog een flink aantal jaren hier in de Wieringermeer: in Kreileroord, Middenmeer en de laatste jaren in Wieringerwerf. Wel met tussenpozen, na de geboortes van onze 3 zoons ben ik er wel tijden tussenuit geweest en uiteindelijk ben ik na de geboorte van onze jongste helemaal gestopt met het lesgeven in het basisonderwijs. Maar zoals men dan zegt: “Het bloed kruipt….” In 2011 ben ik zelf weer naar school gegaan, om me verder te ontwikkelen en heb ik de opleiding tot docent Nederlands 2e graads gevolgd. In Leeuwarden, waar ik ook mijn voorgaande opleiding had gevolgd aan dezelfde Hogeschool. Heel bijzonder, om op die manier en op deze leeftijd weer even “thuis” te komen. Na mijn diplomering heb ik een paar jaar gewerkt op het Regius College in Schagen en op RSG Wiringherlant alhier. Uiteindelijk voelde ik me hier niet helemaal op mijn plek en ben ik in 2017 dan echt definitief uit het onderwijs gestapt. Tja, en wat toen?
Toen heb ik een hele bijzondere en onverwachte ommezwaai gemaakt. Ik ben overgestapt naar een hele andere branche: de horeca!! Ik zag een advertentie voor een medewerker bij het ontbijt bij Hotel Van der Valk Wieringermeer en ik dacht: Waarom niet? Mooi dichtbij en dat lijkt me best leuk; dan kan ik altijd nog goed om me heen kijken en nadenken wat ik verder wil. Dus gesolliciteerd en ook nog aangenomen! En inmiddels werk ik daar nu alweer 7 jaar, heel veel ervaringen rijker door hele drukke en ook rustige tijden, corona en vooral ook door het afgelopen anderhalf jaar. We hebben toen namelijk 100 asielzoekers in dit hotel opgevangen. Dit heeft nogal wat, voor mij persoonlijk vooral positieve, impact gehad op ons als personeel en ook als Wieringermeerders en daar wil ik dan ook graag wat meer over vertellen.
We weten allemaal hoe de eerste reacties op de komst van de asielzoekers waren. Ook wij als personeel vonden het heel spannend, want we kenden de verhalen vanuit de media. Toch zijn we er samen positief voor gegaan en is het een hele bijzondere en leerzame tijd geworden. We leerden de mensen steeds beter en persoonlijker kennen en met velen kregen we een goede band. Het COA ging een wekelijks koffie-uurtje organiseren voor bewoners en belangstellenden uit het dorp en dat bleek een schot in de roos! De ene keer kwamen er meer dan de andere, maar er ontstond ook een kleine kern van vaste bezoekers en daaruit ontstonden weer mooie initiatieven en activiteiten met de bewoners. Zo namen mensen hen mee naar boerderijen en bedrijven, door de bloeiende tulpenvelden en naar allerlei andere activiteiten. En er waren ook enkelingen, die regelmatig bij ons in de kerk de diensten bezochten. En dit is dan ook precies de link die ik heb tussen mijn werk en mijn lidmaatschap van en mijn functie(s) binnen de kerk. Zo heb ik ook Jannie beter leren kennen. Zij kwam altijd trouw naar de koffie-uurtjes en bouwde van daaruit ook een paar hele mooie en persoonlijke vriendschappen op, die ze ook nu na hun vertrek trouw in stand houdt.
Lessen NT2 (Nederlands als Tweede Taal) aan de asielzoekers
Omdat ik 5 dagdelen per week werkzaam ben bij Hotel Hollands Kroon, heb ik de mogelijkheid gehad, om de afgelopen 1,5 jaar vrij intensief contact te hebben met de asielzoekers in het hotel. Ik hielp bij het verzorgen van hun ontbijt en het voorbereiden voor hun lunch, dus als ze ’s ochtends in het restaurant kwamen, veranderde ons Engelstalige “good morning” al snel in een gewoon: Goedemorgen! Hoe is het met u, heeft u goed geslapen? En zo pikten ze al vrij snel veel Nederlands op en ze vonden het ook fijn, om Nederlands te leren. Het grootste gedeelte van de mensen was behoorlijk slim en geschoold en ze bleken over het algemeen heel keurig en leergierig te zijn. En zo ontstond bij mij de wens, om ze met mijn kennis van zaken te helpen, om meer en beter Nederlands te leren. In overleg met het COA ben ik toen in september gestart met 2 klassen van in totaal zo’n 50 studenten, die ik 2 keer per week 1,5 uur lesgaf. Dit was wel even pionieren, want het COA had niet echt geschikt lesmateriaal en ik moest het in mijn eigen vrije tijd en onbetaald doen. Mijn motivatie was echter hoog en ik wist, dat ik hiermee heel veel voor hen zou kunnen betekenen. En dat is echt onbetaalbaar!
En wàt een studenten heb ik in mijn klassen gehad! Niet alleen zulke ontzettend goede en snelle leerders, maar ook en misschien wel vooral zulke dappere en dankbare mensen. In anderhalf jaar tijd heb ik zoveel ongelooflijk schrijnende en traumatische persoonlijke verhalen gehoord, waar ze steeds meer mee naar buiten durfden komen en met mij en ons wilden delen. Je voelt je best machteloos, want je kunt zo weinig voor hen doen, maar dan zeiden ze vaak: “Pytsje, you already do so much for us, you bring the sun back in our lives and you gave us back our dignity”
Ik heb van hen ook vele tastbare blijken van hun dankbaarheid gekregen en ook van het COA zelfs een lintje(!) en deze cadeaus bewaar en koester ik als kostbare herinneringen. Voor een aantal asielzoekers heb ik via mijn netwerken een tijdelijk baantje bij mensen in Wieringerwerf kunnen regelen: 2 jonge Iraniërs, Fargol en Hamed, hebben met veel plezier vele maanden bij het agrarische bedrijf van Nanco Lont mogen werken. Van het één kwam het ander en zo zijn ze uiteindelijk best wel beroemd geworden door hun prachtige muurschilderingen hier in de polder. En een nog jongere vrouw uit Eritrea mocht in de huishouding helpen bij een oud-collega van mij. Zo fijn en hartverwarmend om te zien, hoe ze daarvan opfleurden en opbloeiden! Met een selectief groepje houd ik nog contact, omdat ik graag wil weten, waar en hoe ze terechtkomen, maar ook, omdat het dierbare vrienden zijn geworden.
Werkzaamheden bij de kerk
In mijn eigen tijd ben ik o.a. nog actief binnen de PKN De Samenstroom in Wieringerwerf. Sinds 2023 bekleed ik het ambt van diaken en ben ik 4 jaar lid van de Kerkenraad in het College van Diakenen. Als diaken ben je vooral praktisch bezig in de zorg voor de naaste, in de meest brede zin van het woord. Je kunt de diaconie wel de zorgdivisie van de kerk noemen. Naast de praktische zaken in de eredienst, zoals het collecteren en het verzorgen van alle voorzieningen, proberen wij mensen te helpen die ziek zijn, zorgen of juist iets te vieren hebben. Zo houden wij inzamelingen voor de Voedselbank, is het Ontmoetingsdiner van de gezamenlijke kerken vanuit de diaconie opgezet en hebben wij sinds een jaar een Weggeefkastje bij onze kerk geplaatst. Wij kunnen bij deze acties gelukkig op een aantal actieve gemeenteleden rekenen, anders zou het voor ons als diaconie niet te doen zijn. Wij hebben namelijk maar 4 leden. Zo heb ik bij 2 Ontmoetingsdiners een aantal zeer gemotiveerde en goede koks kunnen regelen vanuit de asielzoekers. Dat was een prachtige en onvergetelijke ervaring! Toen ik nog maar net diaken was werd mij gevraagd om ook voorzitter van de Kerkenraad te worden en dat heb ik 2 jaar met plezier gedaan. Dat was wel even een drukke tijd, omdat wij als gemeente toen vacant raakten, doordat onze dominee Willemien Lammers na 8 jaar een nieuw beroep in Dinxperlo had aangenomen. Maar wij hebben een fijn en goed team als Kerkenraad. Allemaal vrijwilligers die de schouders eronder hebben gezet om de gemeente goed draaiende te houden. En, niet te vergeten, met de kennis en ervaring van onze tijdelijk aangenomen pastoraal werker en onze consulent. Inmiddels hebben we een beroepingscommissie kunnen benoemen, die samen met ons de zoektocht naar een nieuwe voorganger/-ster is begonnen.
Ik wil mijn verhaal afsluiten met woorden van dezelfde strekking als Jannie: Zo heb ik nog heel veel te doen en hoef ik me ook zelden te vervelen!
