Janny is genomineerd door haar voorgangster Rianne Noor. De link? Janny is de tante van de man van Rianne.
De redacteur neemt contact op met Janny en vraagt om haar adresgegevens. “Het is op de Prinses Margrietstraat 34 in Wieringerwerf”, geeft Janny telefonisch door: “je mag de auto gewoon op het pad parkeren hoor!” Zo gezegd, zo gedaan.
Op de vraag hoe ze reageerde om voor deze rubriek gevraagd te worden antwoordt ze: “nou, ik zat er niet echt op te wachten. Ik hou er helemaal niet van om in de belangstelling te staan. Na de nodige bedenktijd en ruggespraak met mijn dochter heb ik besloten toch in de rij van aardappelen aan te sluiten. De grootste reden? Om te vertellen dat ik ondanks de nodige lichamelijke ongemakken nog veel dingen wél kan. Vooral vrijwilligerswerk houdt me positief”.
Janny vertelt over haar jeugd: “mijn beide ouders kwamen vanuit Groningen (Ulrum) naar de Wieringermeer. In Groningen was geen boerderij beschikbaar en in de nieuwe polder lagen meer mogelijkheden om te boeren. Ik ben geboren in de noodwoning aan de Oosterkwelweg die gebouwd was omdat de boerderij de onderwaterzetting niet had overleefd. Ik was toen drie jaar oud. We waren met 5 kinderen en de oudste was toen 13. Mijn vader raakte in dat jaar ziek en is aan leukemie overleden. Dat was een ongelooflijk zware tijd voor het gezin en voor mijn moeder. Moeder moest alles regelen en kreeg gelukkig ook hulp van Opa en Opoe Noor, familie en buurtjes de Vries. Ze heeft ervoor gezorgd dat wij een leuke jeugd hadden en eigenlijk ontbrak het ons aan niks. Ja, uiteraard het gemis van je vader. Je wist ook niet echt beter maar op bepaalde momenten, bijvoorbeeld bij mijn huwelijk, word je wel met de neus op de feiten gedrukt. Een half jaar nadat vader was overleden kreeg ik door grote pech de inhoud van een gloeiendhete waterkoker over mijn benen. Ik was op het aanrecht geklommen en stootte deze om bij het weer omlaaggaan. Het deed erg veel pijn en ik heb er nog aardig wat littekens aan overgehouden, maar het had veel erger kunnen aflopen. Mijn moeder was ook helemaal ontdaan en voelde zich er maar wat schuldig over. Dokter Tamsma kwam toen bijna elke dag langs om de wonden te verzorgen.
Wat ik me ook kan herinneren van die tijd is dat er vaak mensen uit Amsterdam kwamen tijdens de hongerwinter. Dan kwamen ze lopend om wat voedsel te vragen. Als ze hier dan waren aangekomen zeiden mijn vader en moeder: “blijf hier maar een paar dagen aansterken en eet maar mee, dan is het beter te doen om weer naar huis te lopen”. Eén stel, we noemden ze oom en tante Roos, vertelden dan dat ze dat erg waardeerden en dat ze na de oorlog weer langs zouden komen. Dat deden ze inderdaad ook. Dat was altijd erg gezellig. Ze hielpen dan wat mee, appels plukken en zo. Meneer Roos had altijd prachtige verhalen te vertellen. Hij was namelijk rechercheur, we hingen aan zijn lippen. Hij heeft z’n kinderen en kleinkinderen op het hart gedrukt, dat ze de familie Noor nooit mochten vergeten, en zo krijgen we met Kerst nog steeds de beste wensen, van de derde generatie, geweldig.
Nadat mijn op en oma kwamen te overlijden gingen wij naar de in de tussentijd weer opgebouwde boerderij en kwam er een bedrijfsleider uit Friesland in de noodwoning te wonen. Moeder was een echte doorzetster, ondanks dat zij zelf ook erg kwakkelde met haar gezondheid. We hadden een goed contact met de buren, de saamhorigheid was toen groot. We zaten op de christelijke lagere school in Den Oever, dat was het dichtstbij. Ik was de enige in de klas uit de Wieringermeer. In de 4e klas leek het mijn moeder niet verstandig om mij alleen langs het bos te laten fietsen, je hoorde wel eens verhalen. Toen ging ik naar (de voorloper van) het Baken. Ik zat in een klas met een leraar waar het niet mee boterde. Ik huilde veel en was er ziek van. Mijn moeder kaartte dit aan op school en ik kwam in de andere helft van de klas terecht, met gelukkig een andere meester.
Op enig moment ging mijn oudste broer Joop, inmiddels getrouwd met Jopie, wonen op de boerderij. Mijn moeder, twee broers en ikzelf verhuisden naar de van Eckstraat. Voor mij was dat geen straf, mijn vriendinnen kwamen nu veel vaker spelen of ik ging naar hen toe. Hierna ging ik naar de Huishoudschool in Slootdorp, een jaar later kwam opende er ook een Huishoudschool in Wieringerwerf, dus ging ik daar heen. Omdat mijn moeder vaak ziek was, soms wel enige maanden achter elkaar, was ik echter ook regelmatig langere periodes thuis om moeder te helpen en te verzorgen. Ik wilde de verpleging in maar mede door de thuissituatie kwam dat er niet van. Ik ging op mijn 15e werken bij bakker Koorn in Den Oever. Dat was heel gezellig met veel andere personeelsleden. Bakker Koorn was al overleden en zijn vrouw was al op leeftijd en wilde stoppen. De bakkerij werd verkocht. De nieuwe bakker had één probleem, hij was ochtendziek en daardoor was de gezelligheid weg. Het éne na het andere personeelslid vertrok. Ik heb mijn ontslag ook ingediend, de laatste twee maanden waren niet echt leuk meer.
Toen ging ik bij een jong gezin werken. De moeder was helaas jong overleden. Hierna hielp ik bij vele gezinnen met de grote schoonmaak. Vervolgens kreeg ik een baan bij Piet en Corrie Kamp Manufacturen, kleding en vloerbedekking. In het pand waar tot voor kort Ter Stal zat. Ik had daar een fijne tijd.
In 1968 ben ik met Klaas Wisse getrouwd en gingen we wonen in dit huis aan de Prinses Margrietstraat. Dat is nu 57 jaar geleden. Klaas was handig en heeft bij verschillende bedrijven als bouwvakker gewerkt. Voor mij was die periode wat moeilijker, het was niet gebruikelijk om als getrouwde vrouw elders te werken. Gelukkig veranderde dat later en kon ik weer actief aan de gang. Hoewel we het graag wilden kregen we geen kinderen. We dachten aan adoptie, met kinderen die het het hardst nodig hadden. Zo hebben we een zoon van 1 jaar en een dochter van 4 maanden geadopteerd. Het grootste cadeau wat we ons konden wensen.
Klaas werd al vrij jong ziek en moest helaas op zijn 33e afscheid nemen van de bouw. Hij kon toen niet veel meer, heeft nog wel een periode bij Noorderkwartier op de houtafdeling gewerkt. Bij mij werd op mijn 32e reuma vastgesteld. Ook deze aandoening heeft veel impact op mijn leven, de ene dag is de andere niet. Toch zijn we altijd positief gebleven en ook zo actief mogelijk en er het beste van maken.
Drie jaar geleden is Klaas overleden, hij had er vrede mee. Het gemis blijft maar het leven gaat door. Het wordt het stil in huis. Ik ging vooral kijken naar wat ik nog wel kon in plaats van wat er niet meer mogelijk was. Ik doe veel vrijwilligerswerk. Ik kan het iedereen aanraden. Je kunt altijd nog wel wat betekenen voor een ander en zelf krijg je er ook enorm veel energie van. Zo ben ik al elf jaar aanwezig op de dementieafdeling in Lelypark waar we om de twee weken spelletjes met de bewoners doen. Bij het AZC in het hotel gaan we elke dinsdag sjoelen met de bewoners. Iedereen, ongeacht afkomst, doet mee en heeft een gezellige tijd. Ik heb mooie contacten, zal ze missen als het AZC hier dicht gaat. Een echtpaar uit Iran komt 1 keer in de week bij mij eten en dat is erg leuk. Soms koken ze bij mij en dan krijg ik een Iraanse maaltijd voorgeschoteld. Heerlijk hoor, maar Ik kan zeggen dat de Iraanse keuken een stuk pittiger is dan de Hollandse…..
Ook regel ik met anderen wie er bloemen krijgen van de kerk i.v.m. jubilea, 80-plussers en zieken. Daarnaast maak ik egelzakjes voor het opvangcentrum “Samen Prikken” in Broek op Langedijk. Kortom, ik verveel me geen moment.
Wie ook geprikt moet worden is de poes. De poes heeft suikerziekte en moet elke ochtend en avond geïnjecteerd worden. Een ander dat laten doen is geen optie, de poes gaat dan krabben en blazen. Ik kan dus niet zomaar een nachtje weg. Maar dat geeft niet, Ik woon hier heerlijk en heb fijne buren. Ze knippen mijn heg en maaien het gras, geweldig. Af en toe sta ik op een rommelmarkt, dit lukt, met hulp van vriendinnen. En heb mijn vrijwilligerswerk. Zo heb ik nog veel te doen, Ik verveel me nooit!
Ik schuif de Hete Aardappel door naar: Pietsje Tolsma. Zij geeft taallessen aan asielzoekers en zet zich ook in voor de kerk.
