SLOOTDORP – De nieuwe Wieringermeerder, de oktober – versie, zal de komende week weer zijn weg vinden naar de adressen van alle huishoudens in de Wieringermeer. Daarom kijken we nog even terug naar het verhaal van Sjaak Tichem, de hoofdpersooon in de rubriek “De Hete Aardappel” in de september-versie. Met extra foto’s die nog niet in het blad te zien waren.
SLOOTDORP – Sjaak is genomineerd door hoefsmid Marcel Buchter. De liefde voor de paarden die beide mannen hebben zal hier mee te maken hebben.
Sjaak vertelt: “Marcel zijn vrouw Ariette heeft mij het paardrijden (western-stijl, Reining) geleerd. Ik heb daar heel veel plezier aan beleefd. Ook zijn wij diverse keren met hun op vakantie geweest, we kennen elkaar dus heel goed”.
“Mijn vader is in de oorlog naar de Wieringermeer gekomen. Min of meer door verdriet. Zijn vrouw en baby waren overleden in Zeeland waar zij woonden (Sint Philipsland). Hij vond werk hier in de Wieringermeer aan de Schervenweg wat nu het bedrijf van de familie De Bruijckere is. Hij trouwde later met een meisje uit hetzelfde dorp in Zeeland en ze gingen wonen in het magazijn (of stal) van de boerderij aan de Schervenweg. Daar zijn mijn twee oudste broers geboren. Later werd er naast de boerderij een zogenaamde Zweedse noodwoning geplaatst waar ons gezin onderdak kreeg. Daar ben ik geboren. Toen ik amper één jaar was zijn wij verhuisd naar een arbeiderswoning aan de Alkmaarseweg (naast de familie Burgers) waar er nog een broer en een zus bij kwamen. De jongste broer van mijn vader, Rien, kwam ook vanuit Zeeland werken in de Wieringermeer. Er was werk zat, had vader gezegd. Helaas is hij aan de Dolfijnweg verongelukt toen hij werd geschept met zijn brommer.
Boven: Johan (links) en Cees. Onder: Ap (links), Yvonne en Sjaak
Mijn vader heeft zelden met ons gesproken over het verlies van zijn eerste vrouw en hun kind. Een zestal jaar geleden waren we op visite bij familie in Sint Philipsland. We gingen naar het kerkhof. Op de begraafplaats was een geruimd stukje te zien waar nog 1 grafsteen moederziel alleen overeind stond. Toen we daar heen liepen schrokken we wel een beetje. Het was de grafsteen van vaders overleden vrouw (en baby). Ook stond mijn vaders naam er op gegraveerd… Bij navraag bleek dat hij dat toen gelijk al had laten doen en tevens de eeuwige grafrechten voor het graf had betaald.
Ik heb altijd de technische opleiding gevolgd met vooral theorie-achtergrond. Het aannemers-diploma was waardevol. Toen had je dat papiertje nog nodig om een bouwbedrijf te beginnen, in verband met kennis van constructies en administratief. Nu hoeft dat allemaal niet meer. Iedereen kan een bouwbedrijf starten. We hebben eigenlijk van alles gemaakt. Van mooie woningen tot kantoorgebouwen en bedrijven waar vele mensen hun brood kunnen verdienen.
Ik ben getrouwd met Trudie Bake. Aan kinderen zijn wij nooit begonnen of toegekomen. Altijd hard werken en ook leuke dingen doen. Let wel; wij houden wel van kinderen. Begin 1983, een half jaar na ons trouwen, zijn we met het bedrijf begonnen. Eerder dan wij gedacht hadden, maar de bouwcrisis diende zich aan. Ik werd toen ontslagen en zou eigenlijk in de W.W. terechtkomen maar dat was niets voor mij. Bovendien had ik alle diploma’s binnen. Dus de luxe auto en spullen werden verkocht om aan geld te komen om het bedrijf te kunnen starten.
Het bouwbedrijf is inmiddels verkocht en draait onder dezelfde naam door. Het werk gebeurt grotendeels in de Wieringermeer. Wat ik jammer vind is dat bij de bankcrisis die later in 2012 de bouw hard trof er vele mooie bouwbedrijven over de kop zijn gegaan. Die had de regering moeten helpen. Zo is er veel kennis en capaciteit verloren gegaan.
In 2015 is mijn broer Johan door een plotseling en ingrijpend gezondheidsprobleem van de één op de andere dag volledig uitgevallen binnen ons bedrijf. Ik stond er toen ineens alleen voor. Weer een aantal tropenjaren verder zijn wij nu op een leeftijd dat het niet meer zo moet, zeg maar. Nu ik aan de zijlijn sta voelt het anders. Het geeft wel rust in je hoofd maar toch mis ik de uitdagingen (mijn vrouw Trudie zegt dan altijd: “je hebt mij toch?”) En een doel om de spanning er wat op te houden.
Met de paarden (Quarter horses) hebben wij mooie tijden meegemaakt. De wekelijkse lessen inclusief het nazitten en samen naar wedstrijden en kampioenschappen gaan. Allemaal mooie herinneringen. Nu ga ik wekelijks naar het “praathuis” café bij de Buren om te “sporten”. (biljarten) En natuurlijk ook voor de laatste nieuwtjes.
Ook gaan wij er regelmatig op uit. Zwitserland is een favoriete bestemming en vorig jaar gingen we naar Texas waar ik graag naar toe ga. Het is voor mij ook een genot om te zien hoe een jonge generatie ondernemers bezig is en hun bedrijf runt. Zeker niet makkelijk als je kijkt wat voor een regeltjes er tegenwoordig zijn, maar zij zijn er mee opgegroeid dus kunnen zij ook dat beter handelen.
Ik nomineer voor de volgende Hete Aardappel: René Wittink. Hij weet heel veel over de historie van de Wieringermeer.
