Komende week zal de zomereditie van De Wieringermeerder worden verspreid bij alle huishoudens in onze mooie polder. Met een nieuwe “Hete Aardappel” natuurlijk. Hier nog even het leuke verhaal van Gitte Lont:
WIERINGERWERF – De redacteur van De Wieringermeerder kon vandaag op het fietsje naar zijn afspraak. Het weer was mooi en de omgeving dan natuurlijk ook. Aangekomen op de locatie, een boerderij aan de Oosterkwelweg, is het gelijk duidelijk dat paarden een grote rol spelen in het leven van de hoofdpersoon van deze editie van de Hete Aardappel, Gitte Lont. Gitte is zelf deze ochtend bezig om een aantal paarden, één voor één, vanuit de stal naar de wei te brengen terwijl dochter Maartje paardrijles krijgt in de trainingsbak. Tegelijkertijd komt er geluid uit de stal; hoefsmid Marcel Buchter is de hoeven van een paard aan het bijkappen en van nieuwe hoefijzers te voorzien. Om 9.00 uur is het tijd voor een bakkie en is manlief Nanco er ook gezellig bij voor het interview aan de keukentafel.
Hoe ben je benaderd voor deze rubriek en wat was je eerste reactie?
We werden benaderd door Pytsje (Tolsma). Haar man Tjeerd heeft bij ons vaak geholpen met aardappels rooien. Via haar maakten we kennis met Hamed en Fargol, 2 Iraniërs die bij haar Nederlandse les volgden. Pytsje deed vrijwilligerswerk voor het COA bij Van der Valk. Hamed en Fargol zijn een Iraans stel. Goed ontwikkeld en geschoold als grafisch ontwerper en nieuwsgierig naar alles wat hier in de polder plaatsvindt. Ze hebben een aantal maanden bij ons gewerkt en onder andere een prachtige muurschildering in onze schuur gemaakt. Daarna zijn ze overgeplaatst naar Haarlem. Momenteel maken ze een nare tijd mee, met familie wonend in Teheran.
Hoe zou je jezelf omschrijven?
Meestal vrij nuchter, genietend van ons gezin, de boerderij, onze paarden en andere dieren en mijn werk als dierenarts. Dat alles maakt dat er meestal te weinig uren in een dag zitten. Ik voel me bevoorrecht dat ik dat allemaal mag beleven op het mooiste stukje van de polder.
Je komt uit het Oosten van het land. Hoe ben je in de Wieringermeer terechtgekomen?
Dat is best een leuk verhaal. Mijn studievriendin Annemiek Veenkamp kwam uit de Wieringermeer. Op een gegeven moment zocht ik een paar dagen werk als armlastige student. Zij wist wel wat, ik kon wel “aardappels lezen” bij haar buurjongen Nanco Lont. Nou had ik daar nog nooit van gehoord, maar ach, hoe moeilijk kon het zijn? Het was ontzettend gezellig bij de familie Lont en ik nodigde Nanco uit om eens kennis te maken met het studentenleven in Utrecht. En warempel, hij stond binnen de kortste keren op de stoep. En van het een kwam het ander.
Zijn er nog anekdotes over je voorouders bekend?
Mijn afkomst is 100% Twents. Mijn ouders zijn allebei geboren in Rossum. Mijn moeder was er één “van de Bakker”. De jongste, samen met haar tweelingbroer Toon. Het was een echt katholiek gezin met 17 kinderen. De oudsten moesten allemaal meehelpen in de bakkerij. Mijn moeder zag dat niet zitten en ging fysiotherapie studeren in Enschede. Dat kon omdat ze bij haar oudere zus kon wonen, die al getrouwd was. Ze heeft jaren zwangerschapsgymnastiek gegeven in Oldenzaal en was daar heel bekend. We konden vroeger tot mijn grote irritatie geen kinderwagen passeren… Mijn vader was de zoon van aannemer/timmerman “Ander Hoes”. Hij heeft later jaren gewerkt voor de gemeente Enschede, hij woont nog in ons ouderlijk huis in goede gezondheid. Ik ben dus opgegroeid in Oldenzaal, en ben na de middelbare school diergeneeskunde gaan studeren in Utrecht.
Wat zijn de verschillen tussen mensen uit de kop van Noord-Holland en uit het Oosten?
De mensen hier zijn vrij direct en toegankelijk. Ik voelde me hier snel thuis, mede ook door de gezellige schuurfeesten, en mijn fijne schoonfamilie. Ook door mijn werk als dierenarts leerde ik snel veel mensen kennen. In het begin deed ik nog veel visites op Wieringen. Hartstikke leuk! Tukkers zijn denk ik wat terughoudender naar andere mensen. Het is meer “ons kent ons”. Nanco had ook wat moeite met het verstaan van het dialect.
Wat mis je het meest (of heb je het meest gemist) toen je hier ging wonen?
Nou, niet zoveel. Ik heb natuurlijk 6 jaar in Utrecht gestudeerd en nam blij afscheid van de stad. Ik geniet enorm van de ruimte op de boerderij. Wat wel lastig was en is, is de best grote afstand naar Oldenzaal. Vooral toen mijn moeder ging dementeren heb ik heel wat heen en weer gereden. De Twentse omgeving is wel prachtig, en veel minder wind! Dan is de polder vooral in de winter maar een kale bedoening, met rechte wegen vol modder. Gelukkig wonen wij aan de Oosterkwelweg in het mooiste stukje polder (vind ik).
Kun je iets vertellen over het gezin waarin je bent opgegroeid?
Een gezellig gezin met 2 jongere broers, waarvan Olaf met zijn gezin vlakbij mijn vader in Oldenzaal woont. Lars woont met zijn gezin in Nijmegen. Mijn moeder was erg gesteld op een goede opleiding en zelfstandigheid. Zelf gaf ze het voorbeeld door te blijven werken wat in die tijd niet gebruikelijk was. Mijn vader steunde haar daarbij. Ook de kleinkinderen werden regelmatig door oma overhoord. Ze was erg gezellig en er werd veel gelogeerd, maar zelfs toen ze dementeerde werd er nog steeds scherp naar de schoolprestaties geïnformeerd. Daar konden we dan nog hartelijk om lachen.
Welke scholen heb je bezocht?
De lagere en middelbare school heb ik in Oldenzaal gevolgd. Daarna werd ik uitgeloot voor diergeneeskunde en heb ik een jaar veeteelt gestudeerd in Wageningen. Ik was net 18, toen ik op kamers ging. Het 2de jaar werd ik wel ingeloot en ben ik overgestapt naar Utrecht. Dat vond ik bijna jammer want, o wat was Wageningen gezellig! Van de studie diergeneeskunde heb ik zeker geen spijt, het is een ontzettend leuk en veelzijdig vak.
Je woont op een boerderij en bent dierenarts. Is dat een mooie combinatie?
Jazeker, ik heb alle ruimte en mogelijkheden om dieren te houden. Er lopen er genoeg. Gelukkig zijn Nanco en onze 3 kinderen ook dierenvrienden. Nanco heeft een akkerbouwbedrijf en heeft zijn werk aan huis, wat ook super praktisch was toen onze kinderen klein waren. Tot voor een aantal jaren hoorden avondwerk, nachtdiensten en weekenddiensten gewoon bij het werk als dierenarts. Dat is nu totaal anders, maar dat is een heel andere discussie. Als ik opgeroepen werd was hij altijd in de buurt voor de kinderen. Regelmatig gingen de kinderen (of de babyfoon) mee op de heftruck of de trekker. Ook gingen ze wel met mij mee in de praktijk. We hadden ook een fantastische oppas: Bart en Loltje Wiegersma stonden altijd klaar voor onze kinderen.
Wat zijn je hobby’s en andere bezigheden?
Paarden zijn toch wel de grootste hobby die ik deel met onze dochters Maartje en Bregje. Ze rijden beide fanatiek “eventing”, we hebben meestal tussen de 8 en 10 paarden en pony’s. Afgelopen jaar hebben we de stallen naar de boerderijschuur verhuisd, dus het wordt steeds een beetje luxer. Samen met een gezellige groep mensen van de Wieringermeerruiters onderhouden we de ruiterroute in het Dijkgatbos en organiseren daar jaarlijks een wedstrijd. Ook gaan we graag op pad met de camper en reizen we graag. Afgelopen winter zijn we 3 weken naar Brazilië geweest om o.a. een stageloper op te zoeken.
Hoe ziet jullie gezin er uit?
We hebben 3 kinderen, alle 3 heel verschillend en geweldig op hun eigen manier. Maartje van 21, Rens van 19 en Bregje van 17. Rens en Maartje studeren in Leeuwarden en Rens zit daar op kamers. In de weekenden is hij thuis omdat hij nog werkt en voetbalt in de Wieringermeer. Dat vind ik erg gezellig. De beide dochters wonen nog thuis.
Toekomstplannen?
Volop! Ik heb net de overstap gemaakt om als waarnemend dierenarts te werken wat me meer vrijheid en flexibiliteit geeft.
Nanco is nog druk met allerlei plannen voor het akkerbouwbedrijf en onze “paardenstal” breidt zich ook uit samen met Maartje en Bregje.
Ik nomineer Marcel Buchter (hoefsmid) voor de volgende Hete Aardappel
Foto Hamed en Fargol: Kenneth Stamp
Foto Gitte springt over hindernis: aangeleverd
Overige foto’s: De Wieringermeerder
